Menu Poker1
- Strona Główna
- WSOP 2011
- Artykuły
- Poker News
- Forum
- Komiks Pokerowy
Wszystko o pokerze
- Zasady Pokera
- Układy w pokerze
- Odmiany Pokera
- Historia
- Słownik
Poker w Internecie
- Praktyczne informacje
- Gra poker za darmo
- Poker na kasę
- Strategie i porady
- Analizy pokerowe
- Przegląd turniejów
Różności pokerowe
- Poker profesjonalny
- Poker na żywo
- Do poczytania
- Wasze pytania
Do €1.800 miesięcznie
i mnóstwo gadżetów
w sklepie Paradise
Sprawdź jakie korzyści daje Klub Gracza
Check-raise
Zagranie check-raise polega na poczekaniu, a następnie przebiciu zakładu przeciwnika w tej samej rundzie licytacji. Takie posunięcie sugeruje, że mamy bardzo silną rękę i jesteśmy praktycznie pewni wygranej.
Już samo przebicie daje rywalowi do myślenia, ale fakt, że najpierw czekaliśmy dając mu możliwość darmowego obejrzenia następnej karty wspólnej, mówi mu: „chcesz to dobieraj, mam taką kartę że i tak nie wygrasz tego rozdania”. Trudno więc przecenić moc tego zagrania w rozgrywkach No Limit Texas Hold’Em. Z drugiej jednak strony, każdy kij ma dwa końce. Stosując potężną broń, równocześnie możemy narazić się na duże straty. Wszystko zależy od umiejętności właściwego jej zastosowania. W zależności od tego, jaką siłę prezentuje nasza ręka, zmienia się cel zagrania check-raise. Inaczej mówiąc, możemy zagrać w ten sposób w następujących sytuacjach:
1. Kiedy mamy bardzo silny układ, np. ful czy najwyższy set przy „bezpiecznym” boardzie, więc są bardzo małe szanse, że zostaniemy pokonani, zagrywamy check-raise dla powiększenia puli, czyli dla zysku. W tym momencie należy zwrócić uwagę na wysokość naszego przebicia, bo przecież nie chcemy wyrzucić rywala z rozdania. Bardzo ważne jest aby decydując się na czekanie w celu późniejszego przebicia, mieć pewność, że przeciwnik podbije, a nie również zaczeka, ponieważ wtedy tracimy jedynie okazję do zwiększenia puli. Na flopie rywal chętniej zainwestuje w rozdanie, niż na turnie, kiedy pozostaje tylko jedna karta do wyłożenia, więc szansa, że dobierze właściwą kartę jest dużo mniejsza. Często lepszym wyjściem jest po prostu podbić jako pierwszy. Oczywiście nigdy nie możemy mieć całkowitej pewności co do następnego zagrania naszego rywala, jednak na podstawie pewnych informacji możemy uznać za wielce prawdopodobne, że zachowa się w określony sposób. Jeśli jest to agresywny przeciwnik, który podbijał przed flopem, a zwykle w takich sytuacjach podbija także na flopie, można założyć, że postąpi według tego schematu także i tym razem.
2. Druga sytuacja, to check-raise kiedy mamy silny układ, jednak kilku graczy obejrzało flopa i jest realna szansa, że jeden z nich dobierze do układu który nas pokona. Zagrywamy w ten sposób aby wyrzucić możliwie najwięcej przeciwników z rozdania. Gdybyśmy podbili jako pierwsi z wczesnej pozycji, a następny gracz by sprawdził, kolejni mieliby najczęściej odpowiednie pot odds aby także pozostać w rozdaniu. Pula wprawdzie wyglądałaby bardzo ponętnie, ale cóż z tego, skoro zapewne zgarnie ją ktoś inny. Poza tym, gdybyśmy chcieli kontynuować agresję także na turnie, to wysokość puli powodowałaby konieczność wyjścia z pokaźnym zakładem, co byłoby lekkomyślnym pomysłem jeśli zwrócimy uwagę na naszą wczesną pozycję, oraz fakt, że istnieje spore niebezpieczeństwo, że w tym momencie już nie jesteśmy najlepsi. Natomiast jeśli byśmy poczekali, któryś z przeciwników zapewne by podbił (prawdopodobnie z późnej pozycji), a nasze przebicie zredukowałoby liczbę rywali w rozdaniu do jednego, najwyżej dwóch.
3. Kolejny przypadek, w którym możemy zastosować check-raise, to blef lub semi-blef. Jest to chyba najbardziej sugestywny rodzaj blefu, a co za tym idzie, bardzo skuteczny. Jednocześnie jednak jest wyjątkowo niebezpieczny dla tego, kto go stosuje, ponieważ nigdy nie można mieć całkowitej pewności, że za podbiciem przeciwnika nie kryje się bardzo silna ręka. Poza tym, wielkość przebicia wymaga umiejętnej kalkulacji, ponieważ przeciwnik już coś zainwestował w pulę, więc należy uważać by nie dać mu odpowiednich pot odds do sprawdzenia. W przeciwnym wypadku rywal podejmie prawidłową decyzję jeśli nas sprawdzi, a przecież zależy nam na przeciwnym efekcie. Jeśli stosujemy check-raise mając draw, czyli semi-blefujemy, często skutkuje to dodatkową korzyścią, jaką jest obejrzenie kolejnej karty za darmo. Wielu przeciwników będzie bało się za nami podbić, by nie zostali przebici jak w poprzedniej rundzie.
Tak więc check-raise może być groźną bronią w naszych pokerowych potyczkach, ale czy tak będzie zależy tylko od umiejętności jego stosowania. Kluczem do skuteczności tej techniki jest wiedza, w którym momencie i przeciwko komu można ją wykorzystać. Należy więc poświęcić wystarczająco dużo uwagi na obserwację naszych przeciwników i trafnie rozpoznać ich styl i poziom gry. Czekanie na flopie z bardzo silnym układem z zamiarem przebicia rywala loose-passive mija się z celem, bo jest nikła szansa, że podbije, natomiast duża, że sprawdzi nasz zakład. Z kolei, mając do czynienia z agresywnym graczem, który podbijał przed flopem, check-raise jest optymalnym wyjściem. Jeśli natomiast zamierzamy blefować, należy mieć pewność, że przeciwnik prezentuje na tyle wysoki poziom pokerowych umiejętności, że zrozumie wymowę naszego zagrania. Jeśli mierzymy się właśnie z typem calling station, który siada do stołu w celu zobaczenia 100% riverów, żaden blef nie odniesie skutku. Musimy mieć także świadomość tego, w jaki sposób my jesteśmy odbierani przez innych graczy. Jeśli dotąd graliśmy dość loose, czy może ktoś przyłapał nas na blefie, check-raise z silną ręką ma większe szanse przynieść nam duże profity. Analogicznie, nasz tight image pomoże nam wyrzucić z rozdania rywali, kiedy blefujemy. Pamiętajmy, że nadużywanie tego zagrania osłabia jego siłę, a ponadto sprawia, że stajemy się przewidywalni. Z drugiej strony, bywa, że przez długi czas nie przytrafia się dogodna okazja by w ten sposób zagrać. Niekiedy warto poczekać i przebić po prostu dla urozmaicenia swojej gry, nawet jeśli ta pula i tak prawdopodobnie powędruje do przeciwnika. Dobrze jeśli rywale są świadomi, że check-raise należy do repertuaru naszych zagrań, co w przyszłości często powstrzyma ich do podbijania ze słabą ręką zawsze gdy czekamy.
Gra check-raise wymaga więc skrupulatnej obserwacji graczy, analitycznego myślenia, cierpliwości, konsekwencji w grze i umiejętności podejmowania właściwych decyzji we właściwym czasie. Ale to chyba nic nowego, przecież właśnie na tym polega istota gry w pokera.
Przemeck
Wasze komentarze:
fajny artykul ale niektorzy gracze dochodzac do pewnego poziomu zaczynaja stosowac takie zagrania jakby intuicyjnie nie wiedzac nawet jak sie one nazywaja itp.
Nie należy stosować kiedy są dwie karty w tym samym kolorze lub 2 figury dające możliwość dobrania do strita. Można się nieźle przejechać.
Dając darmową kartę check mając seta, możemy się nadziać na strita lub kolor i słono za to zapłacić.Dobre to jest na agresywnych graczy, podbijających co drugi flop do którego wejdą.




