Jak rozgrywać turnieje sit and go – część III

W końcu, po co najmniej pół godziny gry, dochodzimy do tego momentu turnieju, kiedy w grze zostaje pięciu lub mniej graczy, których stacki są zróżnicowane, a Blindy wysokie. Jeszcze bardziej powinniśmy zwiększyć agresję poszukując łatwych okazji do wzbogacenia. Relatywna siła Twoich kart, nie powinna być na tym etapie już bardzo istotna.

Mało żetonów: allin lub fold

Jak wspomnieliśmy w poprzedniej części artykułu- w turniejach sit and go kluczowa jest zasada o przebijaniu za cały swój stack przed flopem, gdy skurczy się on do poziomu 10 BB. Nie możemy pozwolić sobie wtedy na tylko call, lub na niewielki raise. Gdy nasz stack jest niewielki, musimy zdecydować czy możemy w danej sytuacji dać allin, czy raczej powinniśmy spasować.

Granie shortstackiem, kiedy zostało niewielu graczy w grze, to kluczowa umiejętność w tego typu turniejach. Nie trzeba być wybitnym pokerzystą by grać tight i agresywnie rozgrywać Premium hands w pierwszej fazie turnieju. To, co decyduje o Twoim sukcesie w turniejach sit and go, to właśnie podejmowanie dobrych decyzji fold/all In, kiedy jesteś tuż przed płatnymi miejscami. Pomoże Ci w tym znajomość teorii ICM.

Independent Chip Model

W grach stolikowych każdy żeton w każdym momencie gry, ma stałą wartość. Jeśli stawiamy $5, to ryzykujemy rzeczywiście $5. W turniejach, sytuacja jest inna, ponieważ pula nagród tworzona jest z wpisowego uczestników i rozdysponowywana zależnie od końcowego miejsca. Wartość żetonów zmienia się w czasie. Mianowicie:

Im więcej żetonów masz, tym mniej każdy z nich jest wart. Im mniej żetonów posiadasz, tym więcej każdy pojedynczy jest wart. (zauważ że w standardowym sit and go na koniec zwycięzca ma dziesięciokrotność wpisowego, a nagrodę pieniężną znacznie mniejszą niż dziesięciokrotność wpisowego- mianowicie jego pięciokrotność)

Independent Chip Model to algorytm, który pozwala Ci podejmować optymalne decyzje w końcowej fazie turniejów. Bazuje on na konwertowaniu aktualnej liczby żetonów uczestników turnieju, na potencjalne nagrody pieniężne o które oni walczą.

Wiem, na pierwszy rzut oka, brzmi to skomplikowanie. Ale gwarantuje Ci, że po zapoznaniu się z przykładami, zrozumiesz ideę tego modelu, co znajdzie pozytywne odzwierciedlenie w Twej grze.

Prize Equity

Załóżmy, że w grze zostało trzech graczy z następującymi stackami: 8000, 5000, 2000. Nagrody pieniężne w tym turnieju to $100, $60 i $40, a wpisowe $20+$2. Ponieważ w sumie w grze jest 15000 żetonów, a zawodnik A ma 8000, to ma on 53% szans na wygranie tego turnieju. Zawodnik B ma 33%, a zawodnik C 13%. Za pomocą wzorów, możemy obliczyć jakie szanse mają poszczególni gracze na zajęcie drugiego i trzeciego miejsca. Dzięki temu dowiemy się jaki udział każdy z nich ma w ogólnej puli $200, przy danej wielkości stacka (tzw. „prize equity”)

Nie martw się, nie będziesz nigdy musiał tego liczyć przy pokerowym stole!

Jakie zastosowanie ma teoria ICM? Załóżmy, że w turnieju z danymi jak powyżej, jesteśmy graczem C. Gracz A pasuje, a my znajdujemy się na SB. Blindy są 200/400, a my dostaliśmy J8s. Jak może potoczyć się to rozdanie? Wiemy, że przy tak małym stacku jesteśmy ograniczeni do decyzji allin/fold.

Jeśli spasujemy, nasz stack skurczy się o 200, które zapłaciliśmy w ciemno. Ale ponieważ w turnieju żetony mają różną wartość, bardzo ważne jest również to, że Twój przeciwnik B powiększy swój stack o 600. Radykalnie zmienia to Twój udział w puli $200 do wygrania (equity)

A co jeśli dasz all-in? Oceniasz, że przeciwnik sprawdzi Cię z każdą parą, każdym asem, każdym królem i suited connectorami. Jest to około 35% wszystkich kart. W 65% zgarniesz 600 blindów bez walki, 35% dojdzie do showdownu, który wygrasz 30% razy (takie szanse ma J8s przeciw kartom przeciwnika z którymi Cię sprawdzi). Jak widzisz, powstaje drzewko możliwych rozwiązań.

Przy użyciu wzorów o zmiennej wartości żetonów w czasie, jesteśmy w stanie powiedzieć jak nasza decyzja wpłynie na nasze szanse zgarnięcia części z $200 do wygrania. Po zrobieniu tych wszystkich obliczeń, możemy dowiedzieć się na przykład, że allin zwiększy nasze na pierwsze miejsce o 4%, na drugie o tyle , a na trzecie o tyle. Co w sumie jest lepszym (lub gorszym) wyjściem od spasowania. Model ICM, mówi Ci która z decyzji jest lepsza. I to zarówno przy dylemacie „dać/ nie dać allin” , ale także „sprawdzić/ nie sprawdzić allina przeciwnika”. Musisz tylko określać zakres rąk z którymi przeciwnik daje allin/sprawdza.

Do obliczania tego wszystkiego, służą dostępne w Internecie programy (niestety odpłatnie). Dwa najbardziej popularne to SNGPT i SNG Wizard. Ja osobiście używam tego drugiego. Popatrzmy:

W turnieju powyżej byłem na pozycji buttona z Q8s. Wszyscy spasowali do mnie. Blindy były 200/400. Miałem decyzje czy spasować tą kartę, czy dać allin. Określiłem karty z którymi ewentualnie mógłby mnie sprawdzić zarówno SB jak i BB (oddzielnie dla obydwu graczy). Program błyskawicznie stworzył drzewko możliwych rozwiązań, podstawił wszystkie możliwe alternatywy pod wzory i „wypluł” odpowiedź na pytanie: „która z opcji – allin czy fold – zmaksymalizuje moje szanse na wygranie pieniędzy w tym turnieju”. Jak widzisz, w dolnym wierszu na zielono, w kolumnie „Suggest” jest „Push”. Czyli powienienem dać allin. Podany jest nawet cały zakres rąk z którymi powinienem dać tego all-ina (22+,A2+,K6+,K2s+,Q8+,Q3s+, itd.). Jak widać, nawet z Q3s powinienem dać w tej sytuacji allin. Popełniłem błąd pasując tą kartę- zagrałem za mało agresywnie ten turniej. Możesz, z resztą, cały turniej przejrzeć po jego zakończeniu (i doskonalić swą grę):

Czerwoną strzałką zaznaczyłem kolumnę w której program „ocenia” naszą grę. Klikając w numer rozdania, możesz dokładnie sprawdzić co się działo w rozdaniu, określić zakres przeciwników, poznać swój zakres.

Ktoś może powiedzieć, że takie matematyczne podejście do pokera nie sprawdza się. A ja odpowiem, że to doskonałe narzędzie nauki. Po skończonych turniejach robisz sobie taki „review” swojej gry, wyłapujesz błędy. Po kilku takich sesjach, zaczynasz czuć o co w tym chodzi i programu używasz coraz mniej. Intuicyjnie czujesz co jest dobre w tym i tym momencie. Możesz z powodzeniem stosować to w grze live. Wiesz jaki zakres powinieneś mieć przeciwko big stackowi, jaki gdy jest daleko od płatnych miejsc, jaki kiedy jest gra na „bubble”.

Czasem gracze zakładają: „gdy jestem shortstackiem, daje allin z każdym asem, każdą parą, KQ i KJ”. To jest błędne rozumowanie! Czasem AJ jest za słabą kartą na allin, nawet jako shortstack. Czasem sytuacja jest tak dobra, że siła Twoich kart jest bez znaczenia – powinieneś pushować nawet z 27. Powinieneś być elastyczny i dostosować swe decyzje do danej sytuacji.

W kolejnej części artykułu, rozwiniemy koncept gry w późnej fazie turnieju. Tym razem, teorii będzie mniej – będziemy wykorzystywać ją w praktyce, na przykładach.

Zbrochu

Wasze komentarze:

Zasady dyskusji: Ÿ

• Forum służy wymianie opinii o tekstach publikowanych na poker1.pl, tematach przedstawianych w artykułach a także o grze w pokera.
• Komentarze są moderowane przed publikacją przez administratora strony, w celu uniknięcia spamu, treści obraźliwych i niekulturalnych.
• Nie będziemy publikowali komentarzy i linków o charakterze rasistowskim, pornograficznym a także odnośników czy treści reklamowych do pokerowych stron konkurencyjnych wobec poker1.pl czy Sportingbet.com i ParadisePoker.