Czytanie przeciwników - niezbędna cecha pokerzysty

Kiedy pierwszy raz oglądałem rozgrywkę pokerową w telewizji, jedna sytuacja szczególnie utkwiła mi w pamięci. Gracz wszedł all-in, drugi spojrzał mu w oczy i powiedział: „para siódemek?” po czym sprawdził go z K-Q. Po wykryciu kart okazało się, że przeciwnik faktycznie miał 7-7, a ja nie mogłem wyjść z podziwu w jaki sposób odczytał tą rękę.

Kiedy sam zacząłem grać, „hand reading” był chyba pierwszym tematem, którym się zainteresowałem, mimo że nie znajdował się w dziale dla początkujących. Spróbuję jednak w prosty sposób naświetlić podstawowe, a jednocześnie kluczowe elementy dla efektywnego odczytywania kart przeciwnika.

Obserwacja innych graczy

Przede wszystkim podczas gry należy cały czas koncentrować się na tym, co dzieje się na stole. Nawet jeśli nie uczestniczymy w danym rozdaniu, powinniśmy obserwować jak ono przebiega, w jaki sposób poszczególni przeciwnicy rozgrywają konkretne układy, a przede wszystkim, z jakim zakresem rąk wchodzą do gry. Ustalenie zakresu rąk przeciwników, jest tutaj kluczem do sukcesu. Potem wystarczy już „tylko” na podstawie pewnych czynników ten zakres stopniowo zawężać. Nie musimy od razu zakładać, że ktoś ma parę asów jeśli trzymamy parę dziesiątek. Na początku przyjmijmy, że ma po prostu wyższą parę. Aby ustalić zakres rąk przeciwnika, powinniśmy wziąć pod uwagę kilka elementów. Pierwszym z nich jest ustalenie z jakiego typu graczem mamy do czynienia. Jeśli gra tight , jego zakres będzie bardzo zawężony i należy przyjąć, że wchodząc do gry ma bardzo silną kartę. Z kolei ktoś z Fan Club’u Gusa Hansena jest w stanie rozgrywać praktycznie każdą rękę i bardzo trudno ustalić mu węższy zakres niż od 27 do AA. Są to jednak skrajne przypadki. W większości sytuacji zakres rąk graczy jest w pewnym stopniu płynny i przy jego ustalaniu musimy wziąć pod uwagę czynnik pozycji, którą zajmują względem rozdającego.

Istotna rola pozycji

Wejście do gry z wczesnej pozycji każe przypuszczać, że mamy do czynienia z bardzo silną ręką, z którą nie należy obawiać się przebicia przez któregoś z graczy zagrywających w dalszej kolejności. Zagrywka z środkowej pozycji nie powinna budzić już aż takiego respektu, jednak trzeba się liczyć z silną kartą, ponieważ pozycja wciąż nie jest zbyt komfortowa na blef, czy po prostu kaprys rozgrywania słabej ręki. Natomiast podbicie z takiej pozycji jak button czy cut-off nie mówi nam o kartach przeciwnika absolutnie nic. Mając tą przewagę, że w kolejnych etapach gry wykonuje się ruch jako ostatni lub w najgorszym wypadku przedostatni, wielu graczy decyduje się na wejście lub podbicie nawet z marginalną ręką. Zawsze należy jednak pamiętać, że wszystko zależy od stylu gry konkretnego pokerzysty. Podbicie z wczesnej pozycji przez gracza loose nie koniecznie musi oznaczać „monstera”. Zupełnie inna kwestia to spotkanie przy pokerowym stole z graczami, którzy nie mają najmniejszego pojęcia o znaczeniu pozycji w grze, więc trzeba wziąć na to poprawkę w ich przypadku.

Wielkość stacka

Kolejnym istotnym czynnikiem, który wpływa na pierwszą decyzję jest stack gracza. Jeśli w turnieju ilość żetonów niebezpiecznie zbliża się do poziomu 10 dużych ciemnych, można spodziewać się, że przeciwnik lada chwila będzie musiał postawić wszystko na jedną kartę i wejdzie all-in chcąc pomnożyć swój stack. Zakres rąk, z którymi wykona taki ruch będzie wówczas bardzo szeroki i często opłaca się go sprawdzić. Dość szeroki jest także zakres rąk granych przez liderów turnieju, ponieważ mając ten komfort, że nawet w przypadku złej decyzji stracą stosunkowo niewiele, często pozwalają sobie na grę ze średnią kartą. Najłatwiej ocenić rękę graczy ze średnim stackiem, którym nie grozi zjedzenie przez ciemne, jednak nie mogą sobie pozwolić na błędy, należy więc przypuszczać, że będą rozgrywać tylko dobre układy. Pierwszy ruch ze strony przeciwnika, pozwala niekiedy dość precyzyjnie ustalić jaką może mieć rękę, jednak należy pamiętać aby korygować swoje przypuszczenia wraz z rozwojem sytuacji na stole.

Ważnym elementem w kontekście rozgrywania własnej ręki jest liczba graczy, którzy weszli do gry. Trzeba zachować szczególną ostrożność przy ocenie zakresów rąk kilku graczy w rozgrywce ponieważ sprawa jest tu dużo bardziej skomplikowana, niż w przypadku pojedynku z jednym przeciwnikiem.

Gra po flopie

Po ustaleniu zakresów rąk, które mogą mieć gracze wchodzący przed flopem, przychodzi czas na kolejny, często decydujący etap gry, czyli właśnie flop. To, w jaki sposób gracz zareaguje na flop, pozwala znacznie skorygować nasze pierwotne przypuszczenia. Wszystko czego nam teraz trzeba, to wiedzy na temat szablonów, według których przeciwnik gra w zależności od tego czy ma słabą rękę, dobrą czy bardzo dobrą. Dlatego właśnie tak istotna jest uważna obserwacja gry, o czym wspomniałem na początku. Wprawdzie wielu pokerzystów powie, że miksują swoją grę, ale po obserwacji i analizie tego, w jaki sposób dysponowali swoimi żetonami w poprzednich rozgrywkach, większość z nich można rozszyfrować. Jednak obserwacji i wyciągania wniosków także trzeba się nauczyć. Na początku dobrym sposobem jest wybranie jednej osoby ze stołu i skoncentrowanie się na rozpracowywaniu jej gry. Po jakimś czasie takie zachowanie wejdzie w nawyk i będziemy to robić instynktownie. Warto zacząć od skoncentrowania się na tych elementach:

W jaki sposób gracz rozgrywa wygrywający układ? Czy trafiając nutsa na flopie najpierw czeka, czy od razu podbija i ewentualnie o ile? Jak wysoko przebija przed flopem z parą asów? Czy widząc draw do koloru podbija chcąc chronić swojego seta, czy rozgrywa go slow-play?
Jak gra kiedy nie trafi flopa? Statystycznie w większości przypadków tak właśnie będzie, więc wiedza na temat tego, jak gra w takich sytuacjach przeciwnik stwarza nam dużą przewagę. Czasem gracze od razu poddają się bez walki, inni bez wahania podbijają. Niektórzy stawiają tzw. continuation bet niezależnie od tego czy flop im pasuje czy nie, jeśli tylko podbili przed flopem.
Minimalne lub bardzo wysokie podbicia. Często można zaobserwować właśnie takie podbicia przeciwnika, jednak mogą one znaczyć zupełnie coś innego w przypadku innych graczy. Jedni podbijają bardzo nisko bo po prostu nie chcą wkładać wiele do puli ze słabą ręką, natomiast inni robią to samo z silnym układem chcąc w ten sposób zachęcić przeciwnika do akcji. Z kolei duże podbicia niekiedy mają na celu wyrzucenie przeciwnika z gry, kiedy indziej są sposobem gracza mającego bardzo dobrą rękę na budowanie dużej puli. Generalnie i jedno i drugie jest domeną raczej słabych pokerzystów, który można łatwo pokonać jeśli rozszyfruje się co znaczą te zagrania w ich przypadku.

Rozważmy taki przykład:

Odkryto flop:

Pierwszy gracz podbija, drugi sprawdza, natomiast trzeci, który również znajduje się we wczesnej pozycji i jest solidnym, ale nie przesadnie agresywnym graczem, przebija. Dodajmy, że przed flopem nie podbijał, a jedynie sprawdził. Jaką może mieć rękę?

Na wstępie możemy raczej wykluczyć seta, ponieważ mając KK lub QQ prawdopodobnie podbiłby przed flopem, natomiast z 22 raczej nie wszedłby do gry. Semi blef z drawem do strita raczej też odpada, ponieważ przebijając naraziłby się na powtórne przebicie przez przeciwnika. Mało prawdopodobne aby miał coś w rodzaju KJ czy KT. Pozostaje więc jedna możliwość: KQ. Ta ręka uzasadnia zarówno wejście do gry bez podbicia z wczesnej pozycji, jak i przebicie przeciwnika na flopie po trafieniu dwóch najwyższych par.

Umiejętności trafnego dedukowania rąk przeciwników nie da się perfekcyjnie opanować. O ile przewidywalnego gracza można stosunkowo łatwo rozszyfrować, to są również i tacy, których karty bardzo trudno odgadnąć, a zbyt częste próby mogą być bardzo kosztowne. Paradoksalnie, niełatwo jest także odgadnąć rękę najsłabszych graczy, którzy często zagrywają nieracjonalnie. Kiedy przeciwnik bez wahania sprawdza kolejne wysokie podbicie, nagle nasuwa się myśl czy aby nas nie podpuszcza, a okazuje się, że dobierał gutshota . Takie sporadyczne sytuacje nie zmieniają jednak faktu, że umiejętność odczytywania kart naszego rywala jest warta doskonalenia i z pewnością zaowocuje w przyszłości.

Przemeck