Jak zorganizować turniej pokerowy?

Kiedy Wasze domowe wieczorki zaczną się rozrastać, prędzej czy później zaświta Wam pomysł organizacji większego turnieju - na dwa, trzy a może więcej stołów. Oto szczegółowy instruktaż jak zabrać się za amatorskie rozgrywki aby wypadły jak najbardziej profesjonalnie!

Poker od kuchni czyli jak profesjonalnie zorganizować turniej pokerowy.

1. Poker pokerowi nie równy

Chyba każdy z nas uczestniczył kiedyś w grze w pokera na żywo. Mogło to mieć miejsce na naszym stole kuchennym, u znajomego, w knajpie, czy wreszcie w kasynie. Rozgrywka na pewno nie była skomplikowana – ustalona odmiana gry, stawki i najlepiej dużo bilonu (lub, jak kto woli, banknotów). A grało się, póki byli chętni, najlepiej do białego rana. Jedni gracze odchodzili, inni dołączali się do gry później. To typowa gra stolikowa (ang.: ring game lub cash game), czyli otwarta arena, do walki na której można dołaczyć w każdej chwili. Drugi typ gry pokerowej, na którym opiera się sportowe podejście do pokera to turnieje czyli jednoczesny start gry dla wszystkich graczy z równymi „siłami” i stopniowa ich eliminacja aż do końca turnieju.

Jak wiadomo z naszego doświadczenia, nie potrzeba wiele, żeby zorganizować zwykłą stolikową grę w pokera. Organizacja profesjonalnego turnieju to jednak dużo bardziej skomplikowana zabawa. Należy uwzględnić wiele kwestii, które nie mają miejsca w grach stolikowych, które początkowo wydawałyby się bez znaczenia, albo o których wręcz się nie pomyślało. Poniżej znajduje się poradnik krok po kroku, jak zorganizować profesjonalny turniej pokera Texas Holdem.


2. Przygotowanie do turnieju

Aby dobrze przygotować się do turnieju, należy wiedzieć, ile mniej więcej osób ma zamiar w nim uczestniczyć. Wiąże się to z ilością stołów, żetonów, talii kart a także z takimi kwestiami, jak przesadzanie graczy podczas turnieju. Jeżeli liczbę graczy trudno określić, najlepiej przyjąć pewne „widełki” od do i przygotować się na maksymalną ilość osób z tych przewidywań. Na potrzeby tego tekstu zakładamy, że liczba graczy będzie wynosić maksymalnie 100 osób.

Najłatwiej przeprowadzić turniej z ilością uczestników do 9 graczy. Będzie to po prostu turniej jednostolikowy. Jeżeli mamy więcej graczy, więcej będzie również stołów. W takim przypadku powstaje pierwsza, bardzo ważna kwestia. Musimy podjąć decyzję, jaka jest maksymalna ilość osób przy stole. Idealnie byłoby to 8 lub 9 osób, ale warunki techniczne nie zawsze mogą na to pozwolić. Najważniejsze jest jednakże, aby ilość miejsc przy każdym stole była jednakowa. W dalszej części tekstu przyjmujemy założenie, iż stoły są ośmioosobowe.


3. Zapraszamy do stołu

Po określeniu ilości miejsc przy stołach i znając liczbę uczestników, dokonujemy losowania miejsc graczy. Oczywiście rzadko zdarza się, aby ilość osób idealnie odpowiadała miejscom przy stole. Przy 16 osobach mielibyśmy dwa pełne stoły, przy 32 – cztery pełne stoły, itd. Ale każda osoba ponad 8, 16, 24, 32 itd. oznacza konieczność otwarcia kolejnego stołu. Wtedy oczywiście stoły nie będą pełne. Na przykład 17 graczy to trzy stoły (odpowiednio na stołach 6, 6 i 5 osób). Rozsadzając graczy w takich przypadkach należy pamiętać, żeby na żadnym stole nie było więcej o dwóch graczy niż na jakimkolwiek innym. Nie może zdarzyć się, aby przy jednym stole grało pięć osób, podczas gdy przy innym siedem czy osiem. Różnica między najliczniejszym a najmniej obsadzonym stołem nie może przekroczyć jednego w żadnej fazie turnieju.

Samego rozlosowania miejsc dokonuje się na wiele sposobów. Można ponumerować stoły oraz miejsca przy nich i przygotować odpowiednie losy. Można również na dostępnych miejscach rozłożyć karty do gry i dać uczestnikom do rozlosowania odpowiedniki tych kart. Każdy siada wtedy na miejscu, gdzie leży karta identyczna z jego wyborem. Niezależnie od sposobu losowania, należy ponumerować stoły. Będzie to miało bardzo duże znaczenie podczas likwidacji stołów oraz przesadzania zawodników. Najłatwiej przyznać numer 1 stołowi, na którym będzie rozgrywany finał, a następnie dalsze numery kolejnym stołom.


3. Co na stole ?

Liczba talii kart używanych podczas turnieju musi oczywiście odpowiadać ilości stołów, na których toczy się rozgrywka. Warto posiadać jednak przynajmniej jedną talię zapasową, albo też talię używaną tylko do losowania miejsc. Specyfika gry Texas Holdem (częsty sposób oglądania kart poprzez jedynie uniesienie ich rogów) powoduje, iż bezsprzecznie najlepsze do rozgrywki są karty plastikowe, które nie odkształcają się podczas gry – w przeciwieństwie do papierowych.

Do gry turniejowej niezbędne są żetony. Ich ilość i wartość zależy zarówno od liczby graczy jak i od struktury blindów (obowiązkowych wejść w ciemno). Najczęściej, przed rozpoczęciem gry, gracz otrzymuje około 20-30 żetonów o różnych nominałach. Najczęściej spotykanymi kolorami żetonów są białe, zielone, czarne, niebieskie i czerwone. Przyjęło się również, iż konkretne kolory oznaczają pewne charakterystyczne wartości, w razie potrzeby mnożone przez 10 czy 100. I tak żetony białe to 1 lub 10, zielone 2,5 lub 25, czerwone 5 lub 50, czarne 10 lub 100, niebieskie 50 lub 500.


4. Im ciemniej tym szybciej

Przyjęta struktura blindów zależy od wielu czynników. Czy chcemy, aby gra toczyła się spokojnie, czy szybko? Ile czasu przeznaczamy na turniej, ilu mamy graczy, ile i jakich żetonów? Ważne jest też takie określenie blindów, aby w odpowiednich momentach turnieju, można było zredukować i wymienić żetony o niższych nominałach. Poniżej znajduje się przykładowa struktura, która doskonale sprawdza się podczas rozgrywek Warszawskiej Ligi Pokera.

Każdy gracz otrzymuje 2000 punktów w żetonach (w miarę potrzeby, ilość tą można zwiększyć nawet do 5000, wtedy gra będzie dłuższa). Powyższe 2000 przedstawia się w żetonach w następujący sposób: 10x10 (białe), 8x25 (zielone), 7x100 (czarne), 2x500 (niebieskie). W późniejszej fazie turnieju wprowadza się żetony po 1000 (czerwone) oraz po 5000 (ponownie białe).

Struktura blindów i ante: 10-20 (mały blind – duży blind), 20-40, 30-60, 40-80, 50-100, 75-150, 100-200, 100-200 ante 25, 150-300 ante 25, 200-400 ante 50, 300-600 ante 50, 400-800 ante 100, 500-1000 ante 100, 600-1200 ante 200, 800-1600 ante 200, 1000-2000 ante 300, 1200-2400 ante 400, 1500-3000 ante 500, 2000-4000 ante 500, 2500-5000 ante 500, 3000-6000 ante 1000, 4000-8000 ante 1000, 5000-10000 ante 2000 aż do zakończenia turnieju. Jeżeli ilość graczy jest bardzo duża, albo też na początek gracze otrzymują o wiele więcej niż 2000 w żetonach, można dodać kolejne poziomy blindów.

Po poziomie 40-80 usuwa się białe żetony o nominale 10, po poziomie 300-600 ante 25 usuwa się zielone żetony po 25, po 1200-2400 ante 400, usuwa się czarne żetony po 100. W międzyczasie w zależności od potrzeb wprowadza się żetony czerwone po 1000 i białe po 5000.

Sposób redukcji żetonów jest następujący. Najpierw dokonuje się wymiany wszystkich żetonów, które mogą zostać zamienione bez reszty. Pozostałe, niewymienione żetony kładzie się na stole przed ich właścicielami. Określa się ich wartość łączną i odkłada tą wartość w żetonach o wyższym nominale. Na przykład, jeżeli pozostało 9 żetonów o nominale 10, ich wartość łączna to 90, po zaokrągleniu do 100 są to cztery żetony po 25. Następnie, wszystkim właścicielom nierozliczonych żetonów rozdaje się odkryte karty – po jednej na każdy nierozliczony żeton. Żetony o wyższym nominale przypadają osobom, które otrzymają najwyższe karty (oprócz zwykłego rankingu – as, król, dama itd., liczą się kolory – pik, kier, karo i trefl). Najwyższa karta na stole otrzymuje pierwszy żeton o najwyższym nominale, kolejna karta następny żeton i tak aż do wyczerpania odłożonych żetonów o wyższym nominale. Wprowadzanie żetonów o wyższym nominale (bez redukcji) może odbywać się w dowolnej chwili w zależności od ilości żetonów posiadanych przez graczy.



5. Czas to żeton

Podczas turnieju, w odróżnieniu od gier stolikowych, blindy i ante rosną wraz z upływem czasu. Czas trwania poszczególnych poziomów zależy od decyzji organizatora. Może to być zarówno 15 minut jak i dwie godziny. Często pierwsze dwa, trzy poziomy trwają dłużej niż pozostałe. Na wspomnianej Warszawskiej Lidze Pokera, wszystkie poziomy zmieniają się co 20 minut, ale optymalnie powinno być to 25-30 minut. Oczywiście, podczas turnieju musi zostać wyznaczona osoba odpowiedzialna za mierzenie czasu i ogłaszanie kolejnych poziomów blindów. W chwili ogłoszenia zmiany poziomu, zostają dokończone wszystkie rozpoczęte rozdania (rozdanie uznaje się za rozpoczęte nawet przed rozdaniem kart, wystarczy, że w puli znajdzie się chociaż jeden blind lub ante), a kolejne są już rozgrywane z wyższym poziomem blindów. W związku z tym do niezbędnika organizatora turnieju należy dodać stoper oraz rozpiskę ze strukturą blindów.



6. Podział łupów

Kiedy będziemy już znali liczbę zawodników, będziemy mogli określić o co gramy. Oczywiście najpierw należy ustalić wpisowe. To jest już kwestia leżąca w gestii organizatora. Jakie wpisowe zapewni odpowiednią liczbę osób i spowoduje, że gracze będą chcieli i będą mieli o co grać? Po ustaleniu wpisowego oraz liczby graczy, należy przygotować podział nagród. Przy turniejach jednostolikowych, zazwyczaj płatne są trzy miejsca – według procentowego podziału 50-30-20. Zakładając nasze 8-osobowe stoły i liczbę uczestników do 100, możemy skorzystać z poniższej struktury podziału nagród:

Liczba uczestników / Liczba płatnych miejsc / Procentowy podział nagród

Do 8 / 3 / 50-30-20
9-16 / 4 / 45-25-20-10
17-24 / 5 / 40-24-16-12-8
25-40 / 6 / 35-20-15-12-10-8
41-79 / 8 / 30-18-14-12-8-7-6-5
80 i więcej / 12 / 25-15-12-10-8-7-6-5-3-3-3-3

Oczywiście obliczone w ten sposób kwoty należy zaokrąglić do takich wartości, aby możliwe było ich wypłacenie.


7. Do celu z przesiadkami

Powyższe informacje wystarczą nam do rozpoczęcia turnieju. Ale podczas samej rozgrywki będą zdarzać się sytuacje, których jeszcze nie omawialiśmy. Specyfika turnieju No Limit powoduje, iż gracze będą odpadać z gry, czasami bardzo szybko. To z kolei może doprowadzić do sytuacji, gdy na jednym ze stołów ilość osób będzie zdecydowanie niższa niż na innym. Jeżeli różnica ta będzie wynosić minimum dwóch graczy, konieczne jest przesadzenie gracza ze stoły o większej ilości osób na stół, gdzie uczestników jest mniej.

W takim przypadku, po pierwsze, trzeba wiedzieć, z którego stołu przesadzimy gracza. Do tego celu służy uprzednie ponumerowanie wszystkich stołów. Graczy przesadza się najczęściej ze stołu o numerze wyższym od numeru stołu, na którym jest mniej graczy. Jeżeli mamy osiem stołów i na stole nr 4 zostaje tylko 6 graczy, to do tego stołu przesadzimy uczestnika ze stołu nr 5. Tu warto zwrócić uwagę, iż nie przesadzimy tam nikogo, jeżeli na pozostałych stołach będzie po 7 graczy. Jeżeli na stole nr 5 jest 7 graczy, to szukamy kolejnego stołu z wyższym numerem, na którym graczy jest ośmiu. Jeżeli dojdziemy w ten sposób aż do stołu nr 8, kontynuujemy szukanie kolejno na stołach nr 1, 2 i 3, zataczając swoiste koło.

Gdy znamy już stół, trzeba określić, kto powinien się przesiąść. W tym celu należy ustalić, kto był rozdającym podczas rozdania, w którym odpadł dany uczestnik. Następnie, określa się miejsce odpadającego licząc w tył (przeciwnie do wskazówek zegara) od rozdającego. Jeżeli zawodnik, który odpadł, siedział dwa miejsca w tył od rozdającego, na jego miejsce przesadzi się uczestnika, który zajmuje analogiczne miejsce na odpowiednim stole. Przesiada się on do nowego stołu po zakończeniu rozpoczętego rozdania na starym stole. Po przejściu, nowy gracz uczestniczy w kolejnym rozdaniu, chyba że przypadnie mu akurat miejsce należne małemu blindowi. Wtedy najbliższe rozdanie go omija, a udział w grze rozpoczyna on od następnego. Rozdającym w kolejnym rozdaniu będzie gracz, znajdujący się w obecnym rozdaniu na małym blindzie (takie rozwiązanie zapobiega sytuacji, w której gracze musieliby dwukrotnie wpłacać dużego blinda).


8. Stolik do lamusa

Rozsadzanie graczy między stołami kontynuuje się aż do momentu, w którym ilość graczy osiągnie poziom pozwalający na likwidację jednego ze stolików, czyli np. z 52 spadnie do 48 albo z 38 na 32 (przy stołach ośmioosobowych). Zamyka się zawsze stół o najwyższym przyporządkowanym numerze, niezależnie od ilości graczy przy nim siedzących. Likwidacja stolika odbywa się w bardzo podobny sposób, jak przesadzanie graczy. Zaczynamy od rozdającego i przesadzamy go na miejsce rozdającego na stole nr 1. Następnie gracz o jedno miejsce w tył od rozdającego zajmie to samo miejsce na stole nr 2 i tak dalej, aż do rozsadzenia wszystkich graczy. Jest też dużo prostszy sposób. Wystarczy na pustych miejscach przy stołach (oprócz stołu likwidowanego) rozłożyć karty do gry i dać rozlosować ich odpowiedniki osobom z likwidowanego stołu. Na czas zamykania stołu zatrzymuje się czas gry a bardzo ważne jest, aby wszyscy uczestnicy pozostali wtedy na swoich miejscach, aby było wiadomo, gdzie można przesadzać graczy. Likwidację stołów kontynuuje się do chwili pozostania dwóch stołów. Wtedy od nowa rozlosowuje się miejsca wszystkich graczy. Tak samo postępuje się kiedy zostanie już tylko stół finałowy.

Powyższe zasady właściwie powinny wystarczyć do sprawnego przeprowadzenia turnieju. Jest jednakże jeszcze kilka drobiazgów, o których warto pamiętać.


9. Duuuuuża pula

Podczas turniejów, dużo częściej niż podczas gier stolikowych, zdarzają się sytuacje, w których dwóch lub więcej graczy zagrywa allin w jednym rozdaniu. Czasami do podziału są trzy lub cztery pule, które należy umieć odpowiednio przygotować. Tworzenie puli głównej i pul pobocznych wymaga pewnej wprawy. Zawsze zaczyna się od stworzenia puli głównej. Stanowi ona ilość żetonów gracza z najmniejszą ich ilością pomnożoną przez ilość osób w rozdaniu. Następna pula to żetony kolejnego gracza pomnożone przez ilość uczestników w grze, nie licząc już gracza z poprzedniej puli. W ten sposób oblicza się kolejne pule, aż do ostatniego biorącego udział w rozdaniu gracza. Po zakończeniu rozgrywki, pule rozlicza się od utworzonej najpóźniej – pula główna (początkowa) rozliczana jest na końcu. Czasami warto wstrzymać się z tworzeniem pul, bo może okazać się, że całe rozdanie wygrał gracz z największą ilością żetonów, a wtedy i tak zgarnie on całość.

Kiedy w turnieju pozostaje już tylko dwóch graczy, rozdanie wygląda następująco: rozdający wpłaca małego blinda, jego przeciwnik dużego. Licytację przed flopem rozpoczyna rozdający, a po flopie do końca rozdania gracz znajdujący się na dużym blindzie.


10. Zagrania ostatniej szansy


Warto pamiętać o jednej zasadzie, która czasami ma kluczowe znaczenie dla konkretnego rozdania. Przypuśćmy, że przy stole znajduje się gracz posiadający 150 w żetonach. Blindy wynoszą już 50-100. Przychodzi jego kolei, i przed flopem on decyduje się zagrać allin. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że kolejni gracze nie mogą już – przed flopem - tego zagrania przebić! Decyduje o tym zasada mówiąca, iż ponownie przebić można tylko kompletny bet. Ponieważ zawodnik ten dokłada 100 i przebija o pozostałe 50, jego zagranie nie jest kompletne i jest traktowane jako sprawdzenie „z dodatkiem”. Po zakończeniu licytacji na poziomie, w którym nastąpiło takie zagranie, rozgrywka toczy się już normalnie. W sytuacji, gdyby gracz taki posiadał nie 150, ale 200 czy 210, dalsze przebijanie byłoby dozwolone.

Najtrudniejsze do rozstrzygnięcia sytuacje powstają, gdy gracze zagrywają poza kolejnością, albo pomyli się rozdający. Ktoś może pokazać karty, gdy inni są jeszcze w grze, rozdający może wyłożyć kolejną kartę na stół, podczas gdy któryś z graczy nie podjął jeszcze decyzji w poprzedniej fazie licytacji. Jeżeli myli się gracz, jest to najczęściej jego wina, i on ponosi za to odpowiedzialność, najczęściej daje na przykład możliwość przeciwnikowi podjęcia decyzji, gdy zna on już jego karty. Gorzej, jeżeli myli się rozdający. W takim przypadku, najczęściej, wyłożoną kartę umieszcza się ponownie w talii i poddaje tasowaniu. Nie jest to złoty środek, ale często nie da się wymyślić niczego innego. Należy po prostu uważać na to, co dzieje się na stole.


11. Dobre maniery w cenie

Jeszcze kilka uwag dotyczących zachowań graczy.
• Po sprawdzeniu zawsze należy pokazać obydwie karty, bez znaczenia, czy nasza druga karta bierze udział w grze. Sprawdzone karty pokazuje się wszystkim graczom przy stole, a nie tylko bezpośredniemu przeciwnikowi.
• Zagrania należy wykonywać za pomocą jednej czynności, albo po ogłoszeniu swojego zamiaru. Nie można, na przykład, jednym ruchem ręki dołożyć żetonów do puli, po czym ponownie sięgnąć do żetonów i dalej je dokładać. Takie zagranie traktowane jest tylko jako sprawdzenie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy gracz ogłosi, że podbija. Wtedy może wykonać swoje zagranie w kilku ruchach.
• Nie na miejscu jest pokazywanie komukolwiek przy stole zrzucanych kart, nawet jeżeli ta druga osoba nie bierze już udziału w rozgrywce.
• Absolutnie zabronione jest również komentowanie sytuacji na stole, gdy nadal toczy się rozgrywka, a gdy komentarz ten dotyczy kart, które zostały już zrzucone albo może sugerować wykonanie określonego zagrania przez osoby pozostające w grze.
• W turniejach generalnie nie zezwala się również na tzw. „hunting rabbits”, czyli wykładanie kart z talii po zakończeniu licytacji. Rozdanie kończy się wraz z końcem licytacji i nie powinno być od tej zasady wyjątków.

W poważniejszych turniejach stosuje się większe restrykcje, na przykład kilku/kilkunastominutowe kary „sit-out”, zakaz trzymania kart poza stołem (np. w ręku przed klatką piersiową), zakaz trzymania napojów czy innych przedmiotów na stole. Zakazy te nie mają jednak na celu utrudniania życia graczom, ale powodowane są względami porządkowymi. Większość mniejszych turniejów ma jednakże charakter towarzyski i można pozwolić sobie na pewne odstępstwa, warto jednakże pamiętać, aby wszyscy gracze podczas turnieju mogli czuć się komfortowo.

Poker1.pl 

Wasze komentarze:

Zasady dyskusji: Ÿ

• Forum służy wymianie opinii o tekstach publikowanych na poker1.pl, tematach przedstawianych w artykułach a także o grze w pokera.
• Komentarze są moderowane przed publikacją przez administratora strony, w celu uniknięcia spamu, treści obraźliwych i niekulturalnych.
• Nie będziemy publikowali komentarzy i linków o charakterze rasistowskim, pornograficznym a także odnośników czy treści reklamowych do pokerowych stron konkurencyjnych wobec poker1.pl czy Sportingbet.com i ParadisePoker.